2021
Technika mieszana, żywicą epoksydowa, akryl, metal, bawełna, drewno, 3D art,
sztuka wizualna, Relief
Wymiary: 50 × 35 × 3 cm
Tryptyk „Cenzura niedoskonałości” autorstwa Leszka Stanka to głęboko symboliczne dzieło, które eksploruje napięcia między dążeniem do perfekcji a akceptacją własnych niedoskonałości. Praca przedstawia wizerunki kota, psa i szczura – zwierząt będących metaforą różnych aspektów ludzkiej natury – i łączy je z dynamiczną estetyką techniki string art oraz efektami żywicy epoksydowej. Dzieło to jest pełnym emocji manifestem o naszej relacji z niedoskonałością i presją społeczną.
Symbolika i Przekaz
Każde ze zwierząt odgrywa unikalną rolę, niosąc ze sobą szczególne znaczenie:
Kolorowe nici splatające sylwetki zwierząt tworzą dynamiczne, trójwymiarowe formy, które odzwierciedlają złożoność ludzkiej natury i nieoczywistość życiowych dróg. Plakietki „Censored”, rozmieszczone w nieregularnych miejscach, nawiązują do presji społecznej i wewnętrznej autocenzury, która często przesłania naszą autentyczność.
Technika i Wykonanie
Dzieło zostało stworzone na drewnianych płytach wiórowych pochodzących z recyclingu, co podkreśla ekologiczne podejście artysty. Technika string art, polegająca na precyzyjnym splataniu nici wokół gwoździ, nadaje obrazom głębię i teksturę. Każda płyta została pokryta żywicą epoksydową, której nieregularna powierzchnia przypomina wzburzoną taflę wody, symbolizującą napięcia i wyzwania codziennego życia. Neonowe plamy akrylowej farby wprowadzają element chaosu, dodając dziełu dynamiki i energii. Głębokie, czarne ramy typu kuweta niemal całkowicie pochłaniają światło, symbolizując nieprzeniknioną otchłań myśli, z której wyłaniają się artystyczne refleksje. Subtelny logotyp artysty w rogu nadaje dziełu współczesny, minimalistyczny charakter.
Przesłanie
Tryptyk „Cenzura niedoskonałości” to refleksja nad wewnętrzną i zewnętrzną presją, która prowadzi nas do ukrywania naszej prawdziwej natury w imię ideału. To zaproszenie do zrozumienia, że piękno i autentyczność tkwią w niedoskonałości. Dzieło skłania do przemyśleń nad granicami cenzury – tej narzucanej przez społeczeństwo, jak i tej, którą sami na siebie nakładamy.